راهکارهایی برای اختلال یادگیری در ریاضی،خواندن و نوشتن کودکان

اختلال یادگیری نوعی اختلال عصبی است. به زبان ساده، یک اختلال یادگیری ناشی از تفاوت در نحوه "سیم کشی" مغز فرد است. کودکان دارای اختلال یادگیری یا به اندازه همسالان خود باهوش یا از آن‌ها باهوش‌تر هستند اما ممکن است در خواندن، نوشتن، هجی کردن، استدلال، به یاد آوردن و یا سازماندهی اطلاعات مشکل داشته باشند اگر در چیزهایی را خودشان کشف کنند یا به روش‌های مرسوم آموزش داده شوند.

اختلال یادگیری قابل درمان یا رفع نیست. این یک مسئله مادام‌العمر است با وجود پشتیبانی و مداخله مناسب، کودکان دارای اختلال یادگیری می‌توانند در مدرسه موفق شوند و به سمت مشاغل موفق و غالباً متمایز در زندگی بروند. والدین می‌توانند با تشویق نقاط قوت، شناختن نقاط ضعف آن‌ها، درک سیستم آموزشی، کار با متخصصان و یادگیری راه‌کارهای مقابله با مشکلات خاص به کودکان دارای اختلال یادگیری در رسیدن به چنین موفقیت‌هایی کمک کنند.

رایج‌ترین اختلال‌های یادگیری


رایج ترین اختلال های یادگیری

اختلالات رایج یادگیری عبارتند از:

  • دیسلکسیا - اختلال مبتنی بر زبان است که در آن فرد در درک کلمات نوشتاری مشکل دارد. همچنین ممکن است از آن به اختلال خواندن یا ناتوانی در خواندن یاد شود.
  • دیسکلکولیا – نوعی اختلال در یادگیری ریاضی است که در آن فرد برای حل مشکلات حسابی و درک مفاهیم ریاضی دچار یک مشکل سخت می‌شود.
  • دیسگرافیا - یک اختلال در نوشتن است که در آن شخص به سختی می‌تواند یک نامه یا نوشته را در یک فضای خاص بنویسد.
  • اختلالات شنوایی و پردازش بینایی - اختلال حسی که در آن فرد با وجود شنوایی و بینایی عادی در درک زبان مشکل دارد.
  • اختلال یادگیری غیر کلامی - نوعی اختلال عصبی که در نیمکره سمت راست مغز سرچشمه می‌گیرد و باعث ایجاد مشکلاتی در عملکردهای پردازش بصری- فضایی، شهودی، سازمانی ارزیابی و کل نگری می‌شود.

علائم رایج اختلال یادگیری

علائم رایج اختلال یادگیری

خبر خوب درباره اختلال یادگیری این است که دانشمندان هر روز بیشتر اطلاعات بیشتری در این مورد بدست می‌آورند. تحقیقات آن‌ها بسیار امیدبخش است و مسیر این کودکان را مشخص می‌کند. اگر والدین، معلمان و سایر متخصصان اختلال یادگیری کودک را زود تشخیص دهند و نوع صحیحی از کمک را ارائه دهند، می‌تواند به کودک این فرصت را بدهند که مهارت‌های لازم را برای پیشبرد یک زندگی موفق و مؤثر ایجاد کند.

والدین اغلب اولین کسانی هستند که متوجه می‌شوند "یک مشکلی وجود دارد." اگر از علائم رایج اختلال یادگیری آگاه باشید می‌توانید مشکلات احتمالی را زود تشخیص دهید. در زیر یک لیستی از ویژگی‌هایی وجود دارد که می‌تواند به اختلال یادگیری اشاره داشته باشد. بیشتر افراد، گاهی اوقات یک یا چند مورد از این علائم هشدار دهنده را در فرزندان خود مشاهده می‌کنند. این طبیعی است. اما اگر چندین مورد از این خصوصیات را در مدت زمان طولانی مشاهده کردید، احتمال اختلال یادگیری را در نظر بگیرید.

پیش از مدرسه

  • دیرتر از سایر کودکان شروع به صحبت می‌کنند
  • مشکلات در تلفظ
  • رشد آهسته لغات، غالباً قادر به یافتن کلمه مناسب نیستند
  • مشکل در کلمات هم قافیه
  • یادگیری اعداد، الفبا، روزهای هفته، رنگ‌ها، اشکال
  • بسیار بی‌قرار و به راحتی حواسشان پرت می‌شود
  • مشکل در تعامل با همسالان
  • مشکل در دنبال کردن مسیرها یا کارهای روتین
  • رشد کند مهارت‌های حرکتی ظریف

مرحله K-4

  • یادگیری آهسته ارتباط حروف و صداها
  • اشتباه گرفتن کلمات اساسی (دویدن، خوردن، خواستن)
  • خطا در خواندن و املای مداوم از جمله حروفی که نسبت به هم برعکس (b / d) ، وارونه (m / w) ، جابجا (felt / left) و جایگزین (house / home) هستند.
  • اشتباه گرفتن توالی اعداد و علائم حسابی مثل (+ ، - ، x ، / ، =)
  • آهسته به یاد آوردن حقایق
  • سرعت آهسته در یادگیری مهارت‌های جدیدی که به حافظه بسیار متکی است
  • تحریک‌پذیر، دشوار در برنامه‌ریزی
  • مشکل در گرفتن مداد
  • مشکل در یادگیری در مورد زمان
  • هماهنگی ضعیف، بی‌اطلاع از محیط جسمی، مستعد حوادث

مرحله 5-8

  • برعکس خواندن کلمات متوالی شبیه به هم (felt / left ، solid / soiled)
  • یادگیری آهسته پیشوندها، پسوندها، کلمات ریشه‌ای و دیگر راهبردهای املایی
  • از خواندن با صدای بلند خودداری می‌کنند
  • در مواجه شدن با مشکلات مربوط به کلمات به سختی می‌افتند
  • با دست خط مشکل دارند
  • نمی‌توانند مداد را درست بگیرند، مثل مشت و یا خیلی محکم مداد را دستشان می‌گیرند
  • از نوشتن تکالیف خودداری می‌کنند
  • واقعیت‌ها را آهسته یا ضعیف به خاطر می‌آورند
  • مشکل در پیدا کردن دوست
  • مشکل در درک زبان بدن و بیان صورت

دانش‌آموزان دبیرستان و بزرگسالان

  • همچنان به غلط املایی ادامه می‌دهد، غالباً در یک متن واحد یک کلمه را به طرز متفاوت هجی می‌کند
  • از خواندن و نوشتن خودداری می‌کند
  • در خلاصه کردن مشکل دارد
  • در امتحان با سوالات پایان باز مشکل دارد
  • مهارت‌های حافظه‌ای او ضعیف است
  • در تطابق با چیزهای جدید مشکل دارد
  • به آرامی کار می‌کند
  • مفاهیم انتزاعی را به خوبی درک نمی‌کند
  • یا به جزئیات توجه زیادی نمی‌کند یا بیش از حد روی آن‌ها تمرکز می‌کند
  • اطلاعات را اشتباه می‌گیرد

چگونه به این مشکل پاسخ دهیم؟


چگونه به این مشکل پاسخ دهیم؟

برخی از راه‌های کمک به فرزندتان که دچار اختلال یادگیری است عبارتند از:

نقاط قوت فرزندتان را بشناسید

کودکان دارای اختلال یادگیری اغلب باهوش هستند، مهارت‌های رهبری دارند یا در زمینه‌های موسیقی، هنری، ورزشی یا سایر زمینه‌های خلاق برتر هستند. به جای اینکه فقط روی کمبودهای فرزند خود تمرکز کنید، بر نقاط قوت فرزند خود تأکید کنید و به او پاداش دهید. کودک خود را در مناطق مورد علاقه خارج از کلاس تشویق کنید.

اطلاعات مربوط به عملکرد فرزندتان را جمع‌آوری کنید

برای درک سطح عملکرد و نگرش نسبت به مدرسه با معلمان، آموزگاران و کادر پشتیبانی مدرسه دیدار کنید. توانایی فرزندتان را برای تحصیل، انجام تکالیف خانه و انجام کارهایی که در خانه به آن‌ها اختصاص داده‌اید، رعایت کنید.

فرزندتان را ارزیابی کنید

از مسئولان مدرسه بخواهید یک ارزیابی جامع آموزشی از جمله تست‌های ارزیابی ارائه دهند. آزمایشات مربوط به اختلال یادگیری به عنوان تست‌های ارزشیابی درنظر گرفته می‌شوند زیرا نقاط قوت و ضعف را ارزیابی و اندازه‌گیری می‌کنند. با این حال ارزیابی جامع علاوه بر تست‌های ارزیابی انواع روش‌ها مانند مصاحبه، مشاهده مستقیم، بررسی تاریخچه تحصیلی و پزشکی فرزند شما و همایش‌هایی با متخصصانی که با فرزند شما همکاری می‌کنند را شامل می‌شود. شما یا مدرسه می‌توانید این ارزیابی را درخواست کنید اما فقط با اجازه کتبی به شما داده می‌شود.

از آنجایی که شما یکی از بهترین ناظران رشد فرزندتان هستید، مهم است که در روند ارزیابی مشارکت فعال داشته باشید. اگر نتایج آزمون را درک نکردید، سؤال کنید!

به عنوان یک تیم برای کمک به فرزند خود کار کنید

اگر ارزیابی‌ها نشان دهد فرزند شما اختلال یادگیری دارد، فرزند شما واجد شرایط دریافت خدمات آموزشی ویژه است. در صورت واجد شرایط بودن، شما با تیمی از متخصصان از جمله معلم فرزندتان برای تهیه یک برنامه آموزش فردی (IEP) همکاری خواهید کرد. IEP یک سند مکتوب است که خلاصه عملکرد فعلی فرزند شما، اهداف سالانه و اهداف کوتاه مدت؛ ماهیت و مدت زمان پیش‌بینی شده از خدمات ویژه فرزندتان؛ و روش‌هایی برای ارزیابی پیشرفت را ارائه می‌دهد. یک IEP برای دانش‌آموزان 16 سال و بالاتر باید یک برنامه انتقال برای انتقال دانش‌آموز از مدرسه به "دنیای واقعی" را شامل شود.

اگر فرزند شما واجد شرایط آموزش ویژه نیست، هنوز هم مهم است که شما با معلم فرزند خود همکاری داشته باشید تا یک برنامه غیررسمی تهیه کنید که نیازهای یادگیری فرزند شما را برآورده کند. شما بخش مهمی از آموزش فرزندتان هستید!

در مورد اختلال یادگیری با فرزند خود صحبت کنید

به کودکان دارای اختلال یادگیری باید اطمینان دهید که خنگ و تنبل نیستند. آن‌ها افراد باهوشی هستند که در یادگیری مشکل دارند زیرا ذهن آنها کلمات یا اطلاعات را به گونه دیگری پردازش می‌کند. صحبت با فرزندتان در مورد معلولیتی که درک کاملی از آن ندارید، آسان نیست. آگاه باشید. مهم است که صادق و خوش‌بین باشید. به فرزندتان توضیح دهید که او با یادگیری مشکل دارد اما می‌تواند یاد بگیرد. روی استعدادها و نقاط قوت فرزند خود متمرکز شوید. به او بگویید که اطمینان دارید که با تلاش و کمک صحیح آن‌ها می توانند چالش را برطرف کرده و موفق شوند!

اقداماتی را فراهم کنید که بتوانند به فرزندتان کمک کنند

معلمان می‌توانند روال کلاس را برای کمک به کودکان دارای اختلال یادگیری تغییر دهند. در مورد این احتمالات با معلم فرزند خود ملاقات کنید: خواندن اطلاعات مکتوب با صدای بلند، اجازه دادن برای داشتن وقت اضافی در امتحانات، ضبط کردن دروس و استفاده از فناوری. تصمیمات خود را در IEP بنویسید.

نظارت بر پیشرفت فرزندتان

بر پیشرفت فرزندتان نظارت داشته باشید تا مطمئن شوید نیاز فرزندتان برآورده می‌شود. پوشه آموزش فرزندتان را به روز نگه دارید و نمونه‌های جدیدی از کارهای مدرسه و نتایج آزمون را به آن اضافه کنید. اگر فرزند شما در حال پیشرفت نیست، مشاهدات خود را با پرسنل مدرسه در میان بگذارید و برای ایجاد تغییر کار کنید. یک نسخه از IEP فرزند خود را نگه دارید و قبل از هر جلسه IEP آن را مرور کنید.

حقوق قانونی خود را بشناسید

با درخواست خلاصه‌ای از حقوق قانونی به زبان مادری خود از مدرسه فرزندتان در مورد حقوق و مسئولیت‌های ویژه تحصیلی او مطلع شوید. قانون آموزش افراد دارای معلولیت (IDEA) می‌گوید که فرزند شما حق دارد "آموزش عمومی رایگان و مناسب" داشته باشد.

نکاتی درباره نحوه سازماندهی اطلاعات در مورد ناتوانی یادگیری فرزندتان


  • پوشه‌ای از همه نامه‌ها و مطالب مربوط به آموزش فرزندتان درست کنید.
  • نسخه‌هایی از پرونده‌های مدارس و نام‌ها و تاریخ‌های کلیه آزمایش‌ها و نتایج از جمله معاینات پزشکی و اطلاعات سایر متخصصان را اضافه کنید.
  • نمونه‌هایی از کارهای مدرسه را جمع‌آوری کنید که نشان دهنده مشکلات فرزند شما و همچنین نقاط قوت آن است.
  • با متخصصین در ارتباط باشید.
  • مشاهدات خود را یادداشت کنید.

این اطلاعات به شما در نظارت بر پیشرفت فرزندتان کمک می‌کند. با بزرگ شدن فرزندتان، این اطلاعات را با متخصصان دیگر بازبینی کنید.

به موقع به او کمک کنید


به موقع به او کمک کنید

ترسناک است که بپذیرید که فرزند شما در یادگیری مشکل دارد. تحقیقات نشان می‌دهد که والدین نگران هستند که اگر فرزند آن‌ها اختلال یادگیری داشته باشد، ممکن است فرزندشان برای همیشه در زندگی مشکل داشته باشد. لطفاً بدانید که تنها نیستید. در نظر بگیرید که حداقل 2.7 میلیون کودک به دلیل ناتوانی در یادگیری در مدرسه کمک می‌گیرند. بسیار مهم است که به محض این که متوجه شدید فرزندتان در یادگیری مشکل دارد، به دنبال کمک باشید. جستجوی کمک و قطعاً شناخت علائم اولیه اختلال یادگیری فرزندتان می‌تواند به معنای تفاوت موفقیت و عدم موفقیت فرزند شما در مدرسه باشد.

بیشتر اختلال‌های یادگیری بر مهارت‌های خواندن و زبان تأثیر می‌گذارد. در حقیقت، اکثریت قابل توجهی از دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری با خواندن مشکل دارند. اگر این کودکان در دوره‌های ابتدایی از کمک‌های مناسب برخوردار شوند، بیشتر آن‌ها خواننده مستقل و ماهری خواهند شد. اما وقتی دریافت کمک به تأخیر می‌افتد، کنترل و کمک به کودک سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود.

شاید مهمترین دلیل برای درخواست کمک زود هنگام، نجات دادن کودکان از ناامیدی و ناکامی است که نمی‌دانند چرا نمی‌توانند در مدرسه خوب عمل کنند. شما باید به فرزندتان کمک کنید تا درک کند که او فقط متفاوت از دیگران می‌آموزد.

چرا باید بلافاصله به این کودکان کمک کرد؟


  • 80٪ دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری مشکل خواندن دارند.
  • 90٪ درصد در صورت دریافت کمک در کلاس اول، به طور عادی می‌خوانند.
  • 75٪ درصد کودکانی که پس از 9 سالگی کمک به آن‌ها آغاز می‌شود در طول زندگی دچار مشکلاتی خواهند شد.

نکاتی برای والدین


با فرزند خود در خانه کار کنید

والدین اولین و بهترین معلمان کودک هستند. به فرزند خود نشان دهید که خواندن می‌تواند سرگرم کننده باشد. هر روز با فرزندتان خواندن را تمرین کنید. مرتباً از کتابخانه دیدن کنید. هنگام رانندگی، بر روی برچسب‌های مواد غذایی در فروشگاه مواد غذایی، بسته‌ها، نامه‌ها و حروف روی بیلبوردها و علائم راهنمایی و رانندگی اشاره کنید. بازی‌های کلمه‌ای انجام دهید. با دادن فرصتی به فرزندتان یک مثال بزنید تا شما را در خانه در حال خواندن و نوشتن ببینید.

به مراقبان دیگر بپیوندید

شما تنها نیستید. با پیوستن به والدین و متخصصان دیگر می‌توانید آگاهی خود را نسبت به این مسئله افزایش دهید، تصورات غلط مردمی را برطرف کنید، به ایجاد سیستم‌های آموزشی که نیازهای کودکان دارای اختلال یادگیری را فراهم می‌کنند کمک کرده و از خود پشتیبانی کنید.

با متخصصان همکاری کنید

بسیاری از متخصصان آموزش‌دیده وجود دارند که می‌توانند به فرزند شما کمک کنند. از معلم فرزندتان یا یک مشاور درخواست کنید که منبعی از اسامی افرادی که می‌توانند در این زمینه به شما کمک کنند، به شما بدهند.

متخصصانی که می‌توانند کمک کنند

  • کارشناس شنوایی سنجی - توانایی شنوایی کودک را اندازه‌گیری می‌کند و خدماتی را برای آموزش شنوایی فراهم می‌کند. در مورد سمعک نیز به شما مشاوره می‌دهد.
  • مشاور آموزشی – ارزیابی‌های آموزشی به شما ارائه می‌دهد؛ با برنامه درسی مدرسه آشنا هستند اما ممکن است زمینه‌ای در موضوعات ویژه آموزش نیز داشته باشد.
  • درمانگر آموزشی – برنامه‌هایی را برای یادگیری و مشکلات رفتاری ایجاد و اجرا می‌کند.
  • متخصص اختلال یادگیری - معلمی با آموزش و اعتبار ویژه برای ارائه خدمات آموزشی به دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری و معلمان آن‌ها.
  • متخصص مغز و اعصاب - به دنبال آسیب‌های احتمالی در عملکردهای مغز است.
  • کارشناس کاردرمانی - به بهبود عملکردهای حرکتی و حسی کمک می‌کند تا توانایی انجام کارهای روزانه را افزایش دهد.
  • متخصص اطفال - خدمات درمانی به نوزادان، کودکان و نوجوانان ارائه می‌دهد. در رشد و نمو کلی شامل رشد حرکتی، حسی و رفتاری (پزشک پزشکی) آموزش دیده است.
  • روانپزشک - مشکلات رفتاری و عاطفی شدید را تشخیص داده و درمان می‌کند و ممکن است داروهایی را تجویز کند.
  • روانشناس (بالینی) - ارزیابی روانی و درمانی را برای سلامت روانی و عاطفی فراهم می‌کند.
  • روانشناس مدرسه / آموزشی - آزمایشات روانی و آموزشی را انجام می‌دهد و تفسیر می‌کند. به مدیریت رفتار کمک می‌کند، مشاوره می‌دهد؛ مشاوره با والدین ، ​​کارمندان و سازمان‌های جامعه در مورد مسائل آموزشی.
  • کارشناس گفتار و زبان درمانی - به کودکان در مشکلات زبان و گفتار کمک می‌کند.

نکاتی برای کمک به کار مدرسه


  • به تکالیف فرزندتان علاقه نشان دهید. درمورد موضوعات و کارهایی که باید انجام شود سوال کنید کنید. سؤالاتی را بپرسید که به پاسخ‌های طولانی تر از یک یا دو کلمه نیاز دارند.
  • قبل از شروع به کودک خود کمک کنید تا تکالیف خود را سازماندهی کند.
  • برقراری یک وقت منظم با فرزند خود برای انجام تکالیف. تدوین برنامه به جلوگیری از تعلل او کمک می‌کند.
  • مکان خاصی را برای فرزند خود پیدا کنید که دارای نور، ساکت و فضای کاری زیادی باشد تا تکالیف خود را انجام دهد.
  • کودک خود را تشویق کنید که سؤال کند و در جستجوی پاسخ باشد و زمان بگیرید تا پاسخ‌های صحیح را پیدا کند.
  • اطمینان حاصل کنید که کودک شما با حقایق و شواهد به پاسخ‌ها رسیده است.
  • مهارت‌های مدرسه را در خانه تمرین کنید.
  • تکالیف را با زندگی روزمره فرزندتان مرتبط کنید. به عنوان مثال هنگامی که یک غذای مورد علاقه را با هم تهیه می‌کنید، تقسیم کردن و اندازه‌گیری را به او آموزش دهید.
  • نقش یک الگو را داشته باشید - از فرصت خواندن کتاب یا روزنامه یا نوشتن نامه در حین تحصیل فرزند خود استفاده کنید.
  • فرزند خود را هم برای قدم‌های کوچک و هم برای جهش‌های بزرگ در جهت درست تشویق کنید.

به کودک خود کمک کنید که بهتر بخواند (در مراحل اولیه یادگیری خواندن)


  • روی رابطه بین حروف و کلمات کار کنید. به بچه‌های کوچک‌تر یاد بدهید که چگونه چند کلمه خاص مانند نام خودشان، نام حیوانات خانگی یا شخصیت‌های کارتونی مورد علاقه یا کلماتی را که آن‌ها در بیشتر مواقع می بینند مانند توقف یا خروج تلفظ کنند.
  • به کودک خود کمک کنید تا درک کند که زبان از اصوات، هجاها و کلمات تشکیل شده است. آواز و کتاب‌های قافیه‌دار بخوانید. بازی کلمات را با فرزندتان انجام دهید؛ به عنوان مثال به کلماتی فکر کنید که با سگ قافیه داشته باشند یا با "ب" شروع می‌شوند.
  • صدای حروف را به فرزندتان آموزش دهید. صدای حروف و کلمات را آموزش بدهید. خودتان همراه با فرزندتان کلمات جدید بسازید.
  • کلمات جدید را بخوانید و کودک خود را به صحبت کردن با صدای بلند ترغیب کنید.
  • به الگوهای املا توجه کنید. به شباهت‌هایی که بین کلمات وجود دارد مانند کار و بار و مار یا در و سر و پر توجه داشته باشید.